Më në fund edhe Lamine Jamal ka folur. Që paS deklaratave shokuese në prag të “El Casicos”, ku ai quajti si “hajdutë” lojtarët dhe klubin madrilen, ai ka nisur të belbëzojë sërish. Këtë herë nuk ka folur për ndonjë ndjenjë specifike futbolli, as për ndeshjen e Kupës kundër Atletikos, por thjesht ka folur për jetën dhe dëshirat e tij fëminore.
Lamine Jamal po shijon një formë të shkëlqyer te Barcelona. Ai po lulëzon edhe jashtë fushës, ku pranon se është shkëputur plotësisht për të jetuar jetën e një të riu që sapo ka mbushur 18 vjeç. Një moshë që nuk e përjashton pjekurinë që ai e demonstron, pavarësisht ngritjes së tij të shpejtë në qendër të vëmendjes.
“Unë bëj atë që bën çdo 18-vjeçar, dal me miqtë, kujdesem për vëllain tim, luaj videolojëra, dal për shëtitje, gjëra të tilla”, ka pranuar lojtari në një intervistë me ESPN. Sipas mendimit të tij, kjo është çelësi për të jetuar në paqe dhe larg vëmendjes së medias.
“Përpiqem të jem me miqtë e mi dhe të jetoj jetën time. Mundohem të mos përqendrohem vetëm te futbolli, të mos jem vazhdimisht i përqendruar te ndeshja, ose të shikoj video të mbrojtësit të krahut me të cilin do të përballem, asgjë nga këto”, pranon sulmuesi i Barcelonës. Dëshira e tij është të ketë një jetë sa më normale të jetë e mundur, duke pasur parasysh se nuk do të jetë kurrë si ajo e një personi të zakonshëm.
“Përpiqem ta shijoj gjithë ditën dhe kur jam në fushë jap gjithçka, por kur largohem nga fusha dua të shkëputem nga futbolli sa më shumë që të jetë e mundur”. Në intervistë, ai është pyetur se çfarë do të bënte nëse do të ishte i padukshëm për një ditë, dhe lojtari është i qartë.
“Së pari, do të shkoja të haja mëngjes diku në një tarracë. Pasdite, do të luaja një ndeshje futbolli në një park, për shembull, në qendrën sportive “Rocafonda”. Dhe pastaj do të shkoja për një xhiro me biçikletën ose skuterin tim me miqtë e mi. Gjëra normale që bën çdo njeri në moshën time”. Ai kujton edhe momente nga fëmijëria e tij, jo shumë kohë më parë, ku nuk kishte privilegjet që ka tani si futbollist profesionist.
“Kur isha i vogël nuk kishim mundësi të blinim “Play Station” ose “Nintendo”. Pastaj luajtëm me shokët e mi në oborr me kartat “Pokemon”, të cilat vlenin një euro”, rrëfen Lamine. Ajo që ajo nuk bën, pavarësisht se është përpjekur, është të gatuajë. Thjesht nuk është gjëja e tij, siç e pranon ai vetë.
“E vërteta është se e lashë sepse nuk ishte gjëja ime. Ishte shumë keq, shumë keq. Unë do t’ju bëj disa copëza me patate, maksimumi”. Përveç sukseseve me Barçën, Lamine nuk e fsheh objektivin tjetër të madh për këtë vit. “Ka ende një rrugë të gjatë për të bërë deri në Kupën e Botës, por iluzioni është ai i të gjithë spanjollëve. Ne duam të fitojmë dhe të japim më të mirën tonë për vendin”.